Wydatki ponoszone przez pracodawcę na opłacenie aplikacji pracownika są zwolnione z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.) - tak w dniu 29 sierpnia 2008 r. orzekł WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1862/07 (wyrok nieprawomocny). Sąd wskazał, że wydatki na opłacenie aplikacji stanowią świadczenia przyznane zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego pracownika, które zgodnie z powołanym wyżej przepisem są zwolnione z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W orzeczeniu Sąd przywołał również stanowisko zawarte w indywidualnej interpretacji Ministra Finansów z 30 kwietnia 2008 (DD3/033/10/KDJ/08/173), z którego wynika, że użyte w art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o PIT sformułowanie przepisy odrębne obejmuje cały szereg aktów prawnych, potwierdzających prawo pracownika do otrzymywania od pracodawcy świadczeń w związku z podnoszeniem swych kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego.
Powołane orzeczenie jest o tyle istotne, że dotychczas organy podatkowe stały na stanowisku, że rozporządzenie Ministra Edukacji i Nauki w sprawie uzyskiwania i uzupełniania przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych nie uwzględnia aplikacji radcowskiej jako pozaszkolnej formy podnoszenia kwalifikacji zawodowych. Z tego powodu organy przyjmowały, że świadczenie w postaci opłacenia kosztów aplikacji przez pracodawcę nie mieści się w zwolnieniu o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o PIT, a w konsekwencji stanowi przychód pracownika.